ਗਿੱਦੜ ਅਤੇ ਢੋਲ

ਇੱਕ ਭੁੱਖਾ ਗਿੱਦੜ ਖਾਲੀ ਖੇਤ ਵਿੱਚ ਭੋਜਨ ਦੀ ਤਲਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਘੁੰਮ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਉਸਨੂੰ ਸਾਰਾ ਦਿਨ ਇੱਕ ਵੀ ਨਿਵਾਲਾ ਨਹੀਂ ਮਿਲਿਆ ਸੀ।

A hungry Jackal was wandering through an empty field, searching for something to eat. He had not found a single morsel all day.

ਜਿਵੇਂ ਹੀ ਸ਼ਾਮ ਹੋਈ, ਤੇਜ਼ ਹਵਾ ਚੱਲਣ ਲੱਗੀ। ਅਚਾਨਕ ਗਿੱਦੜ ਨੇ ਇੱਕ ਡੂੰਘੀ, ਗੂੰਜਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਸੁਣੀ। ਧਮ! ਧਮ! ਧਮ!

As evening came, a strong wind began to blow. Suddenly the Jackal heard a deep, booming sound. BOOM! BOOM! BOOM!

ਗਿੱਦੜ ਜੰਮ ਗਿਆ। ਉਸਦਾ ਦਿਲ ਜ਼ੋਰ-ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਧੜਕਣ ਲੱਗਾ। "ਇਹ ਕਿੰਨਾ ਵੱਡਾ ਤੇ ਭਿਆਨਕ ਜਾਨਵਰ ਹੋਵੇਗਾ!" ਉਸਨੇ ਸੋਚਿਆ। "ਇੰਨੀ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਾਲਾ ਜਾਨਵਰ ਮੈਨੂੰ ਇੱਕੋ ਘੁੱਟ ਵਿੱਚ ਨਿਗਲ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਮੈਨੂੰ ਤੁਰੰਤ ਭੱਜ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ!"

The Jackal froze. His heart pounded. "What a huge and terrible animal that must be!" he thought. "A beast that loud could swallow me in one bite. I must run away at once!"

ਪਰ ਜਿਵੇਂ ਹੀ ਉਹ ਭੱਜਣ ਲਈ ਮੁੜਿਆ, ਉਸਦੀ ਭੁੱਖ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਰੋਕ ਕੇ ਸੋਚਣ ਲਈ ਮਜਬੂਰ ਕੀਤਾ। "ਰੁਕੋ," ਉਸਨੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਕਿਹਾ। "ਮੈਂ ਕਦੇ ਵੀ ਕਿਸੇ ਆਵਾਜ਼ ਤੋਂ ਇਹ ਜਾਣੇ ਬਿਨਾਂ ਨਹੀਂ ਭੱਜਿਆ ਕਿ ਉਹ ਕੀ ਹੈ। ਇੱਕ ਬਹਾਦਰ ਜੀਵ ਡਰਨ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਸੱਚਾਈ ਦਾ ਪਤਾ ਲਗਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਮੈਨੂੰ ਘੱਟੋ-ਘੱਟ ਇੱਕ ਨਜ਼ਰ ਮਾਰ ਲੈਣ ਦਿਓ।"

But as he turned to flee, his hunger made him stop and think. "Wait," he said to himself. "I have never run from a sound before knowing what it is. A brave creature finds out the truth before he is afraid. Let me at least take a look."

ਇਸ ਲਈ, ਸਾਵਧਾਨੀ ਨਾਲ ਕਦਮ-ਦਰ-ਕਦਮ, ਗਿੱਦੜ ਗੂੰਜਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਵੱਲ ਵਧਿਆ। ਉਹ ਇੱਕ ਰੁੱਖ ਦੇ ਹੇਠਾਂ, ਇੱਕ ਝਾੜੀ ਦੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਗਿਆ — ਅਤੇ ਉੱਥੇ ਉਸਨੂੰ ਉਹ ਮਿਲ ਗਿਆ।

So, step by careful step, the Jackal crept toward the booming sound. He went under a tree, around a bush — and there he found it.

ਇਹ ਸਿਰਫ਼ ਇੱਕ ਪੁਰਾਣਾ ਢੋਲ ਸੀ, ਜੋ ਜ਼ਮੀਨ 'ਤੇ ਭੁੱਲਿਆ ਪਿਆ ਸੀ। ਇਸਦੀ ਚਮੜੀ ਤਣੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਅਤੇ ਜਦੋਂ ਵੀ ਹਵਾ ਟਾਹਣੀਆਂ ਨੂੰ ਇਸ ਨਾਲ ਟਕਰਾਉਂਦੀ ਸੀ, ਢੋਲ ਆਪਣੀ ਵੱਡੀ ਧਮ! ਕਰਦਾ ਸੀ।

It was only an old drum, lying forgotten on the ground. Its skin was stretched tight, and whenever the wind blew the branches against it, the drum gave its great BOOM!

ਗਿੱਦੜ ਆਪਣੇ ਆਪ 'ਤੇ ਹੱਸਿਆ। "ਤਾਂ ਇਹ ਹੈ ਉਹ ਭਿਆਨਕ ਰਾਖਸ਼!" ਉਸਨੇ ਕਿਹਾ। "ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਬੱਸ ਇੱਕ ਸ਼ੋਰ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਪੁਰਾਣਾ ਢੋਲ, ਜਿਸਦੇ ਨਾ ਦੰਦ ਹਨ ਤੇ ਨਾ ਹੀ ਪੰਜੇ।"

The Jackal laughed at himself. "So this is the terrible monster!" he said. "Nothing but a noisy old drum, with no teeth and no claws at all."

ਉਸਨੇ ਢੋਲ ਦੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਸੁੰਘਿਆ, ਇਹ ਸੋਚ ਕੇ ਕਿ ਸ਼ਾਇਦ ਅੰਦਰ ਕੁਝ ਖਾਣ ਨੂੰ ਹੋਵੇ। ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਸੀ — ਪਰ ਗਿੱਦੜ ਪਹਿਲਾਂ ਨਾਲੋਂ ਜ਼ਿਆਦਾ ਸਿਆਣਾ ਹੋ ਕੇ ਆਪਣੇ ਰਾਹ ਤੁਰ ਪਿਆ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਸਨੇ ਸਿੱਖ ਲਿਆ ਸੀ ਕਿ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਹਮੇਸ਼ਾ ਡਰਨ ਵਾਲੀ ਚੀਜ਼ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ।

He sniffed around the drum, hoping there might be food inside. There was none — but the Jackal went on his way wiser than before, for he had learned that a loud noise is not always something to fear.